Depozyt Notarialny

Notariusz w związku z dokonywaną w jego kancelarii czynnością ma prawo przyjąć na przechowanie, w celu wydania ich osobie wskazanej przy złożeniu lub jej następcy prawnemu, papiery wartościowe albo pieniądze w walucie polskiej lub obcej. Z przyjęcia depozytu Notariusz spisuje protokół w formie aktu notarialnego.

Depozyt notarialny:

  • to jedno z narzędzi zapewnia bezpieczeństwa obrotu nieruchomościami,
  • o ustanowieniu depozytu notarialnego decyduje chwila złożenia pieniędzy,
  • protokół z przyjęcia do depozytu winien szczegółowo określać warunki jego wypłaty lub wydania lub termin oraz osobę na rzecz której ma nastąpić wypłata lub wydanie; warunki te powinny być warunkami, których spełnienie można w sposób obiektywny stwierdzić (bez potrzeby dokonania ich interpretacji czy też oceny),
  • Notariusz prowadzi dla depozytów specjalne konto bankowe.

Zalety depozytu notarialnego w przypadku sprzedaży nieruchomości czy też innych praw:

  • w równym stopniu zabezpieczony interes sprzedającego jak i kupującego,
  • informacja dla sprzedającego, iż kupujący posiada odpowiednie środki na nabycie nieruchomości,
  • kupujący nie ma obowiązku wpłaty ceny na rachunek bankowy sprzedającego przed zawarciem umowy sprzedaży,
  • cena sprzedaży czy też jej część znajdują się na rachunku bankowym Notariusza, który jest osobą zaufania publicznego,
  • Notariusz przelewa cenę na rachunek sprzedającego dopiero po spełnieniu się warunków z protokołu przyjęcia do depozytu (np. zawarciu umowy sprzedaży, wydaniu lokalu, wpisu własności do księgi wieczystej itp.), zaś w przypadku gdyby umowa sprzedaży nie doszła do skutku – na rachunek wskazany przez kupującego.

W Polsce podstawowym aktem prawnym regulującym problematykę przyjęcia przez Notariusza papierów wartościowych albo pieniędzy do depozytu jest ustawa z dnia 14 lutego 1991 roku Prawo o notariacie (Dz.U. z 2008 roku Nr 189 poz. 1158 ze zm.).